- To mój serdeczny kolega – Józef Kowalski.
My sobie zrobili takie przyrzeczenie, że komunistom nie damy się żywcem wziąć.
On to dotrzymał, właśnie gdy został wkroczony,
targnął się na własne życie w okolicach Łęcznej.
Sudomir Wierzba. Tu siostra sprowadziła jego kości.
Ekshumację zrobiła (bo on tam w okolicy
Łęcznej zginął) i przywiozła tutaj kości i razem do rodzinnego grobu pochowała.
Cześć jego pamięci.
Eugeniusz Walewski.
Poznałem go w akcji Burza w '44 roku, gdy byłem ranny w szpitalu w Siedliszczu.
Odwiedzał nas. Został aresztowany przez NKWD jako wielu AK-owców i z ustępu z
tyłem udało mu się wymazane w kale nawiać enkawudzistom.
Poszedł do mego kuzyna Woźniaka na gajówkę,
tam kuzyn mu dostarczył ubranie i zaczął organizować oddział Narodowych Sił Zbrojnych.
Pod Stępniem w '45 roku enkawudzisty zwołali go na naradę, chcąc mu
powierzyć dowódcę posterunku policji i podstępnie go zabili
wraz z jego adiutantem Józefem Krukiem.
Wiktor Mużyło – dowódca oddziału Narodowych Sił Zbrojnych. Poległ w walce z NKWD i UB
12 listopada w '45 roku.
Walczył o niepodległy byt państwa polskiego. Z jego oddziału
żołnierza Kajaka NKWD wrzucili żywcem do płonących zabudowań.
(muzyka)
- Bądź wola Twoja.
- [niezrozumiałe] o kapelana. - Zaraz Ci dawaj. - O kapelana. - To nie, bo ja wolę wydać.
- O kapelana. - Piękna rzecz, 10 000 kosztuje, tak. - O, jak chcą nas [niezrozumiałe]
tam brakuje i też poczytacie. - Bo wy tak jak Żydy. - Cicho
- No jak [niezrozumiałe], jak mamy… - Przy kościele. - Chcemy na koperty.
Skąd mamy pieniądze brać? - Stareśmy się zrobili.
(odgłosy mszy świętej)
- Stachu!
(muzyka)
- Dwie mam jeszcze. - Jedną albo dwie.
- Po 4 było, no. - Dwie mam. - To dwie. - Sapota przywódca Zarządu Głównego rozstrzelany za szpiegostwo. - No - To się preparowało.
I tutaj podawane są, prawda [niezrozumiałe]. - Wyrok wykonany w Warszawie. - Myśmy walczyli o wolność, a
oni uważali to za szpiegostwo. -Tak. Nie, nie, nie, nie, ale [niezrozumiałe]. To, jak się chciało kogoś zabić, a już... tak, żeby prawda... - [Niezrozumiałe] - No nie. No to, to siedział,
ale żeby tam mordować, to się robiło szpiegiem. I wtedy
w świetle przepisów prawa każdy mówił, co [niezrozumiałe].
- Mam. - Ale poczekaj,Kaczmarczyka, że robił dokumenty [niezrozumiałe]. - Kaczmarek - Kaczmarek,
co kiedyś był sądzony, prawda.
Bo to było potrzebne, to było potrzebne.
I tutaj wydał [niezrozumiałe] ostatni [niezrozumiałe], prawda. Teraz
chce wszystkim [niezrozumiałe] (muzyka)
- Jest data. Jest data na tym [niezrozumiałe].
- O 9:30 za Kazimierza Marciniaka
i błogosławieństwo Boże na dalsze życie dla [niezrozumiałe] w kaplicy dla rodziny o godzinie 6:00 za [niezrozumiałe]
(odgłosy w tle) (muzyka)
- Ej no, słuchaj. - No jest za Ciebie, tu jest, otwieram [niezrozumiałe]
(odgłosy w tle) (muzyka)
- Tak się mówi. Koncepcyjnie pojednanie. (muzyka)
- Proszę Pana,
postaram, po staremu, po dawnemu. - [Niezrozumiałe]
- Po staremu dawnemu.
- Podkładka Czesiu. Tera weźmiemy na drugą stronę.
- Zaraz, zaraz, zaraz [niezrozumiałe].
- Jeszcze możemy. - Jest, jest. - Jeszcze, jeszcze, jeszcze nie. Jeszcze pani Czesiu nie.
- A trza będzie [niezrozumiałe]. No teraz Pani. To czarne. (odgłosy w tle)
- O i przyciśnij tym, przykręćcie trochę.
I dobrze. Czarnym. Ale masz Jasiu trochę [niezrozumiałe].
(muzyka)
(odgłosy orkiestry)
(muzyka)
- W kuflu.
I cofnij, cofnij się Marek. Marek cofnij się trochę w tamtą stronę.
Choć. Zróbmy [niezrozumiałe]
(muzyka)
- W Chełmie. Z Chełma. Stefan. W kościele.
(muzyka)
- To ile to będzie jeszcze trwało? - Ja sobie tutaj [niezrozumiałe].
- Otworzyć drzwi, otworzyć drzwi.
- Nie. Nie trzeba.
(muzyka)
- Że Polska [niezrozumiałe]
(odgłosy w tle)
(muzyka) (odgłosy w tle)
(rozpoczęcie mszy świętej)
(pieśń kościelna)
- I Ducha Świętego. - Amen.
- Pan z Wami. - I z Duchem Twoim.
- Na początku tej Mszy Świętej, odprawianej za żołnierzy, głównie
żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych,
ale myślę, że wspomnimy wszystkich tych, którzy oddawali życie za ojczyznę. Za naszą
wolność. Za to wszystko, co w Polsce się działo i dzieje.
I za to wszystko, co byśmy chcieli, żeby się działo. Jak byśmy to sobie według
naszych planów…
Przedstawicielami jakby tej [niezrozumiałe]. Poczty sztandarowe. A jest poczet sztandarowy
Narodowych Sił Zbrojnych z okręgu Lublin.
Poczet sztandarowy Narodowych Sił Zbrojnych z koła Kraśnik. Poczet sztandarowy Narodowych Sił
Zbrojnych z koła Janów Lubelski. Poczet sztandarowy Armii Krajowej z Rejowca.
Poczet sztandarowy Stowarzyszenia
Polskich Kombatantów z Cycowa.
I wszystkich obecnych. I zapraszam wszystkich do modlitwy, bo nasze zgromadzenie jest
zgromadzeniem modlitwy.
Nie jesteśmy przeciwko
nikomu, a chcemy się modlić za tych, którzy czekają na naszą modlitwę.
- Daje nam siłę i moc, by trwać w walce o Polskę,
której poświęcamy
nasze życie. Niech z krwi niewinnie przelanej braci naszych, pomordowanych
w lochach [niezrozumiałe], niech z łez naszych matek i sióstr wyrzuconych z
odwiecznych swych ziemi, niech z mogił żołnierzy naszych rozsianych na polach całego
świata wyrośnie wielka Polska.
O Maryjo, Królowo Korony Polski, pobłogosław naszych braci, naszemu orężowi i
spraw, miłościwa Pani, patronko naszych rycerzy, aby wkrótce u stóp Jasnej Góry i
Ostrej Bramy zawsze podały polskie sztandary z orłem i wizerunkiem. Amen.
- Wspominamy tych naszych współbraci, którzy są pochowani tutaj na cmentarzu
[niezrozumiałe] w Siedliszczu. Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych z całego [niezrozumiałe].
Po Mszy Świętej zechcemy ich tam odwiedzić. Zechcemy nad ich grobem
pomodlić się. A teraz przepraszamy Boga za wszystkie nasze przewinienia, abyśmy mogli też dać większą
ofiarę [niezrozumiałe].
- Nad nami, zmiłuj się nad nami.
- Niech się zmiłuje nad nami Bóg Wszechmogący,
i odpuściwszy nam grzechy, doprowadzi nas do życia
wiecznego. - Amen.
- [niezrozumiałe] co jest pod niebem. Imię Twe u Boga
na wieki będzie nazwane: „Pokój sprawiedliwości i
chwała pobożności!”. Podnieść się, Jeruzalem!
Stań na miejscu wysokim, spójrz na Wschód, zobacz twe dzieci zgromadzone na słowo Świętego
od wschodu słońca aż do zachodu,
rozradowane, że Bóg o nich pamiętał. Wyszli od ciebie pieszo, pędzeni przez wrogów,
a Bóg przeprowadził ich niesionych z chwałą,
jakoby na tronie królewskim.
Albowiem postanowił, że jest każdą górę wysoką, pagórki odwieczne,
doły zasypać do zrównania z ziemią, aby bezpiecznie mógł kroczyć Izrael ku chwale Pana.
Na rozkaz Pana lasy i drzewa pachnące
ocieniać będą Izraela.
Z radością bowiem poprowadzi Bóg Izraela do świata swojej chwały z właściwą sobie sprawiedliwością i miłosierdziem.
Oto słowo Boże - Bogu niech będą dzięki.
- [niezrozumiałe] rządzić będą w radości.
Idą i płaczą, niosąc ziarno na zasiew, lecz powrócą z radością niosąc swoje snopy. 00:01:18.000 --> A Bóg uczynił [niezrozumiałe]
[niezrozumiałe] dla nas. - Nasz dobre dzieło, dokończy go do dnia Chrystusa Jezusa.
Albowiem Bóg jest mi świadkiem, jak gorąco tęsknię za wami wszystkimi
ożywiony miłością Jezusa Chrystusa. A modlę się o to, aby miłość wasza
doskonaliła się coraz bardziej i bardziej w głębszym poznaniu i wszelkim
wyczuciu dla oceny tego, co lepsze, abyście byli czyści i bez zarzutu na Dzień Chrystusa,
napełnieni plonem sprawiedliwości nabytym przez Jezusa Chrystusa ku chwale i czci Boga.
Oto Słowo Boże. - Bogu niech będą dzięki.
- Słowa Ewangelii według świętego Łukasza. - Chwała Tobie Panie.
- Było to w piętnastym roku rządów Tyberiusza Cezara, gdy Poncjusz Piłat był namiestnikiem
Judei, Herod tetrarchą Galilei,
brat jego Filip tetrarchą Iturei i kraju Trachonitydy, Lizaniasz tetrarchą Abileny;
za najwyższych kapłanów Annasza i Kajfasza skierowane zostało słowo Boże do Jana, syna
Zachariasza, na pustyni
prosząc o zbawienie Boże. Oto słowo Pańskie. - Chwała Tobie Chryste
- Drodzy bracia i siostry zgromadzeni dzisiaj tutaj w naszej świątyni
z okazji tej Mszy Świętej, którą chcemy złożyć za naszych
współbraci. Niektórzy z was mogliby powiedzieć: za naszych
współtowarzyszy [niezrozumiałe]. Za tych, którzy stali obok nas, by walczyć. Oni polegli.
A my żyjemy. Naszymi myślami kierujemy na ten cmentarz Siedliski, gdzie
również są szczątki tych, którzy walczyli.
A gdyby tak teraz
do mikrofonu mogli podejść Ci z pocztów sztandarowych,
Ci z opaskami
o walkach naszych narodowych,
ile by miejsc mogli wyliczyć,
gdzie pozostały ciała waszych współtowarzyszy walki -
naszych współrodaków.
Gdzie pozostali mogli,
aby mówiąc troszkę językiem poety, wytyczyć szlak, szlak bojowy
żołnierza polskiego ku ojczyźnie. Gdzie by nie stanęła stopa polskiego żołnierza.
Nie ma takiego skrawka, gdzieby nie była przelana polska krew.
Ale my tu gromadzimy się na modlitwę, bo jesteśmy ludźmi wierzącymi, bo kochamy Boga,
bo jesteśmy katolikami.
I choć myśl nasza
wiąże się z orężem, z walką, z ludźmi ginącymi, ze śmiercią, z przelaną krwią,
to jednak skupiamy się wszyscy
we wspólnej modlitwie. Do grobów tych, którzy wtedy zginęli, a także do grobów i pomników
tych wszystkich, którzy oddali życie za Ojczyznę,
za jej wolność. Pragniemy objąć naszą modlitwą tych również, którzy
nie mieli możności
zginąć w walce, ale zostali pomordowani, zamęczeni.
Pochylamy się nad nimi,
klękamy przy każdej mogile usypanej za tamtych czasów.
Pragniemy okazać im swoją pamięć, swoją wdzięczność,
a równocześnie swój bunt i oddać im swój, nasz hołd, bo uważamy ich za
bohaterów. Za bohaterów narodowych, za męczenników za wolną Ojczyznę.
Za Ojczyznę sprawiedliwą, za Ojczyznę suwerenną, ale równocześnie za
Ojczyznę chrześcijańską.
Dlatego to nasze spotkanie w świątyni,
dlatego ta nasza modlitwa tutaj i te nasze wspomnienia.
Jakby odpowiedzieć sobie na pytanie naszych ludzi młodych: Co ja z tego będę miała?
Chcielibyśmy to pytanie za tymi ludźmi młodymi dzisiaj powtórzyć.
Co nam dało? Co nam dała ta walka, ta przelana krew? Tyle istot ludzkich,
tyle usypania mogił. Co nam to dało? I czy czasami
nasze pokolenie obecne nie zmarnowało tej krwi, nie zaprzepaściło tego cierpienia.
Nie zmarnowało tych walk wszystkich, tych cierpień, tych śmierci i tych mogił.
Genialny twórca Pomnika Grunwaldzkiego w Krakowie,
jak czytamy w jego życiorysie, namyślał się, jak przedstawić zmartwychwstałą
Polskę. Ostatecznie już w wyniku tych namysłów, tych projektów,
pozostało mu dwie koncepcje. I obie koncepcje wykonał, bo nie mógł zdecydować się na jedną.
Jedna przedstawiała rozradowanego gazdę, który rozrywa kajdany niewoli,
a druga oracza, polskiego rolnika, trzymającego się pługiem za [niezrozumiałe] ojczyzny.
Kiedy obie zostały wykonane,
wybrał tę drugą. Tę pierwszą oddał do muzeum. A drugi ten pomnik został ustawiony
na cokole.
Czego zatem nam potrzeba, byśmy jaśniej mogli patrzeć w naszą przyszłość?
Myślę, że tego, o czym właśnie nasi żołnierze, nasi bohaterowie śpiewali każdego
poranka.
Zbiorowy wysiłek, aby to wszystko usunąć.
Bo, moi drodzy, musimy sobie uświadomić -
Polska to my.
Polska ma swoje wady, dlatego, że my te wady mamy. Nie może być inna Polska,
inni Polacy. I jeżeli my będziemy ludźmi uczciwymi, jeżeli
będziemy ludźmi zacnymi, jeżeli my będziemy ludźmi rozumnymi, jeżeli my będziemy ludźmi
pracowitymi, jeżeli my będziemy ludźmi oszczędnymi, to taka będzie nasza ojczyzna.
Będzie wielka, będzie silna.
Zapanuje w niej ład, zapanuje w niej porządek, zapanuje w niej dobrobyt,
ale stanie się to tylko wtedy, jeżeli każdego z nas będzie pożywiać wiara [niezrozumiałe]
odwagą i męstwem. Tak jest.
Ale trzeba również [niezrozumiałe].
Słynął tym, że nasza ojczyzna jest ojczyzną ludzi wierzących.
Słynął tym, że Polska jest katolicka.
To historia ostatnich lat, to
historia szczególnie stanu wojennego.
Kto pospieszył Polsce, Polakom z pomocą?
Kto organizował te wszystkie transporty idące dla naszej Ojczyzny?
To byli ludzie wierzący z Zachodu.
Dlaczego? Bo pomagali swoim współbraciom w wierze.
Nie patrzyli,
że na czele naszej ojczyzny stoją komuniści.
Nie patrzyli, że na czele
stoi rząd wojskowy.
Nie patrzyli na...
Patrzyli na wierzący, cierpiący naród. I temu narodowi
jako współbracia w wierze chcieli pomagać, i pomagali. Ci, którzy poszli i głosowali na SLD
w ostatnich wyborach samorządowych czy wyborach do parlamentu i dzisiaj, i dzisiaj
trzeba się
wstydzić wobec świata.
Dzisiaj się trzeba wstydzić wobec samego siebie.
I dzisiaj, patrząc na to wszystko, co dzieje się w parlamencie naszym, co podają nam w
telewizji, trzeba się dzisiaj tego wstydzić. I wracam do tej myśli:
Czy nie zmarnowaliśmy tej krwi przelanej
o wolność ojczyzny?
Życie jest trudne.
Byliśmy nieraz wykiwani.
I nadal jesteśmy oszukiwani.
Ile afer było w Polsce?
Czy chociaż jedna była rozliczona do końca?
I będą nam stale mówili, że to wszystko w imię dobra nas i naszej Ojczyzny.
Czy tylu ludzi musi być takich, którzy żerują na naszym życiu publicznym?
Czy tylu ludzi jest, którzy chodzą i bardzo dobrze im się powodzi,
bo z innych ściągają podatki.
Czy musi być tak, że w naszym parlamencie tuż po zakończonej dyskusji jeden z posłów
podszedł, chociaż mu pani wicemarszałek Sejmu nie pozwalała zabrać głosu i
powiedział, że uchwalenie tej ustawy jest hańbą dla polskiego parlamentu.
Hańbą. Czy aż tak musi być w naszej ojczyźnie?
I dlatego, moi drodzy, kiedy myślimy o tych, którzy
przelali krew, którzy oddali życie, to może niektórzy z nas myślą z zazdrością o nich i
myślą, że dobrze im, że nie dożyli takich czasów; że dobrze im, że nie przeżywają tego, co my musimy
przeżywać; że odeszli w chwale z tego świata.
Ale trzeba patrzeć w przyszłość i trzeba pomimo wszystko nie załamywać rąk
i nie popadać w rozpacz, i nie powiedzieć: ja nic nie mogę.
Możemy i to bardzo dużo.
Nawet w tak trudnych czasach.
Moi drodzy, tutaj w jednym z pierwszych szeregów siedzi nasz polski [niezrozumiałe].
W tym momencie
chciałem jego działalność podkreślić jako tego, który w takim momencie potrafi czynić
dobro dla swojej ojczyzny, dla tego wszystkiego, co się w naszej gminie dzieje.
To jest przykład, namacalny przykład, ile można zrobić dobra.
Ja nie chcę wymieniać.
Może to niektórych nawet drażnić,
którzy przybyli do nas z daleka,
ale moi drodzy, to jest przykład jak należy
patrzeć na swoją
ojczyznę. Na to, co człowiek reprezentuje.
Na to, czego się człowiek podejmuje.
Na to, co człowiek uważa, że powinien zrobić jako swój obowiązek,
podejmując takie a nie inne stanowisko.
I to jest obowiązkiem każdego z nas. Na swoim odcinku, w swojej dziedzinie,
tak działać, tak postępować, aby dobro działo się wokół mnie i za moim
pośrednictwem, i przez moją pracę, i przez moje działania.
I takich ludzi nam jak najwięcej potrzeba.
I w ten sposób właśnie pokazujemy dzisiaj, jak kochamy naszą ojczyznę.
I w ten sposób pokazujemy dzisiaj, jak należy umiłować swoją ojczyznę.
[niezrozumiałe] mówi: „Błogosławiony naród, którego Panem Bóg jego. Lud, który obrał za dziedzictwo sobie, [niezrozumiałe] zmartwychwstał”.
Aby cieszyć się wolnością na całym świecie w głoszeniu Ewangelii
Chrystusowej. Ciebie prosimy - Wysłuchaj nas Panie.
- Módlmy się za ojca świętego, Jana Pawła, naszego rodaka,
aby Pan Bóg obdarzył go zdrowiem i pozwolił dożyć dni radości, że Jego nauczanie dla
Polaków przyniosło właściwe owoce.
Ciebie prosimy, - Wysłuchaj nas Panie
- Módlmy się za żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych i wszystkich Polaków zmarłych,
zamordowanych i poległych
w walce o wolność ojczyzny.
Aby Pan Bóg nagrodził ofiarę ich życia
szczęściem w domu Pana, a żyjących obdarzył zdrowiem,
aby mogli dawać świadectwo prawdy najnowszej historii Polski.
Ciebie prosimy, - Wysłuchaj nas Panie - Ciebie prosimy, - Wysłuchaj nas Panie
- Módlmy się za ojczyznę naszą, aby stała się państwem katolickim narodu polskiego. Ciebie prosimy, - Wysłuchaj nas Panie
- Módlmy się za nas samych, że [niezrozumiałe],
abyśmy z odwagą głosili i wyznawali prawdy ewangeliczne.
Ciebie prosimy, - Wysłuchaj nas Panie
- Boże obdarz nas zbawieniem, które przyniósł nam Twój
syn, Jezus Chrystus. Przez Jego obecność wśród nas, w Słowie i w Eucharystii.
(pieśń kościelna „Ciebie na wieki wychwalać będziemy”)
- Niech moją i waszą ofiarę przyjął Bóg Ojciec Wszechmogący. - Niech Pan przyjmie ofiarę z rąk Twoich na cześć i chwałę swojego imienia... - [Niezrozumiałe] - Amen.
- Pan z wami.
- I z Duchem Twoim. - W górę serca....
Bogu naszemu. - Godne to i sprawiedliwe.
- [niezrozumiałe] duszy. Spełnił swoje odwieczne postanowienie, a otworzył drogę wiecznego zbawienia.
- Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.
Baranku Boży, który gładzisz grzech świata, obdarz nas pokojem.
- Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata.
Błogosławieni, którzy zostali wezwani na ucztę u Chrystusa.
- Panie nie jestem godzien, abyś przyszedł do mnie, ale
powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona dusza moja.
(pieśń kościelna „Przyjdź, Panie Jezu”)
- Jak nasi goście widzą, prowadzony jest remont świątyni, taki generalny.
Teraz pracujemy nad wystrojem wnętrza.
Jeszcze kończymy na zewnątrz też wystrój otoczenia kościoła. Z okazji
roznoszonych opłatków [niezrozumiałe] możność nabycia książki Jana
Pawła II zatytułowanej „Przekroczyć próg nadziei”.
Jest możność nabycia tej książki,
jest jeszcze kilkadziesiąt egzemplarzy.
Dlatego gdyby ktoś reflektował, proszę się zgłosić do zakrystii, ewentualnie do
kancelarii parafialnej. No nie muszę chyba zachęcać do tego, żeby tę książkę [niezrozumiałe].
Jest to książka, która zdobyła światową sławę i jest to ze wszystkich uczelni poważana
na kilka języków...
[niezrozumiałe],
prawda. W tym tygodniku
„Niedziela” w tym ostatnim
numerze, na dzisiejszej jest też fragment tak jakby tej
książki. Taki artykulik nieduży, zatytułowany „O co modli się Ojciec Święty?”.
Właśnie. Jakie są intencje papieża?
O co ten papież się modli? Prawda, ciekawe.
W niedzielę zakończymy czwartą niedzielę Adwentu.
Prosimy o modlitwy, aby ksiądz rekolekcjonista potrafił przemówić do nas,
żebyśmy mogli wyprostować ścieżki
naszego życia.
Tak jak dzisiaj słyszymy,
oby wyprostować ścieżki naszego życia.
Dzisiaj modliliśmy się tu za zmarłych, za tych, którzy oddali życie w obronie ojczyzny.
My również mamy naszych zmarłych.
W minionym tygodniu, właśnie wczoraj, pochowaliśmy tragicznie zmarłego, właściwie
możemy powiedzieć zabitego przez samochód Tadeusza Gajowca z Siedliszcza. Jutro również nagle
zmarłego młodego 30-ci kilka lat Leszka Kociubę.
Może nie wszyscy nasi parafianie znają, on pochodził z Chojeńca [niezrozumiałe].
Okazuje się, że zawał serca i nadciśnienie było... no tragicznie, bo młody
człowiek... Jutro o godzinie 13 jego pogrzeb. Rodzina zaprasza na ten pogrzeb [niezrozumiałe].
Na pierwszym miejscu wspomniany dzisiaj [niezrozumiałe],
który jest moim rodakiem, z jednej parafii pochodzimy.
Prawda. Potem, potem gdy chodzi o
o naszych lubelskich księży, ksiądz prałat [niezrozumiałe],
też znany ten ksiądz.
[niezrozumiałe] z Chańcza, proboszcz Bystrzycy. W Bystrzycy był proboszczem. Tak [niezrozumiałe].
- Niech was błogosławi Bóg Wszechmogący,
Ojciec i Syn, i Duch Święty. - Amen
- Idźcie w pokoju Chrystusa. - Bogu niech będą dzięki.
(Pieśń „Rota”)
(pieśń: „Rota”)
- Czcigodny księże [niezrozumiałe],
serdecznie chciałbym podziękować [niezrozumiałe]
za ofiarę Mszy Świętej przede wszystkim. Jeszcze przy okazji... Wy 2 lata temu, tuż przed świętami złożył mu życzenia i
on też składał życzenia.
I jeszcze jedna sprawa.
Też w Siedliszczu,
w tym czasie,
w czasie okupacji mieszkał -
z tym że nie możemy dojść nazwiska,
może ktoś zna – drugi z naszych dowódców, Jacek, tak zwany Drugi.
Jacek Drugi, który był dowódcą oddziału tutaj na tym terenie działającego.
I on pracował tutaj wśród was w Siedliszczu. Jedni mówią, że się nazywał Zaziuk, miał pochodzić z Chrubieszowa.
Inni mówią, że Radzymański. Nie wiemy, dlatego że my nie mamy dokumentacji.
Jeśli ktoś dlatego, by coś wiedział, bardzo proszę o [niezrozumiałe].
(pieśń „Boże coś Polskę”)
(pieśń „Szara Piechota”)
- Gdzie te groby są? - Tutaj jeden, dwa, a tam trzeci.
- A to też są.
- Drogie Panie. - [niezrozumiałe] - Co? W prawo skręcić.
- Wszystkie trzy. - [niezrozumiałe] tu będą? - No nie, no nie.
- To już tam stamtąd i zobaczymy.
- Trzeba, zanim pomodlimy się, zanim poświęcę te nowe tablice, trzeba jeszcze wspomnieć tak słowo
dziękczynienia,
wdzięczności za to, że współtowarzysze walki, że koledzy nie zapomnieli o tych tutaj
pochowanych. Że oni nie zaginęli gdzieś tam w niepamięci. Że tutaj właśnie te grobowce
zostały odświeżone, odnowione. I wiedzą. Tak, a dobrze, że odnowione, że dzisiaj się te tutaj
lampki świecą i że to nasze zgromadzenie, które tutaj jest za tych zmarłych, za tych
poległych, tutaj pochowanych, w pierwszej kolejności i za wszystkich współtowarzyszy
walki, którzy zginęli, oddali życie, przelali krew.
Jeszcze raz modlimy się: - Ojcze nasz, któryś
jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź Królestwo Twoje,
bądź wola Twoja,
jako w niebie, tak i na ziemi.
Chleba naszego
powszedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie,
ale nas zbaw ode złego. Amen.
Zdrowaś Maryjo, łaskiś pełna, Pan z Tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami i błogosławiony owoc
żywota
Twojego Jezus. Święta Maryjo, Matko Boża
módl się za nami grzesznymi.
- Módlmy się. Panie Jezu Chryste, Ty własną śmiercią zwyciężyłeś śmierć naszą, a przez...
- Ja dzisiaj się rozpędziłem do przemawiania, to jeszcze parę słów powiem, bo jak mogę [niezrozumiałe] wspomnieć, ale
tak można nałożyć kapelusze, bo żeby nie... To, co dzisiaj świecimy to, co zostało tu
zrobione. Tym bardziej ja chciałem podkreślić i tym bardziej podziękować za to, że ta
pamięć nie zaginęła, że ta pamięć jest, że myślicie o tych swoich współbraciach. Nie tylko
tam, gdzieś: „A mój był dobry kolega”, „A że tam mam do niego nawet jakąś pretensję”, no bo to
różnie w życiu bywa, nie. Ale tak namacalnie, na zewnątrz...
A to jest nauka dla naszej młodzieży, dla tych, którzy, prawda, już nie
pamiętają tych czasów.
Niektórzy myślą: „A, oni żyją tylko wspomnieniami”.
Ale te wspomnienia, nieraz bolesne, krwawe wspomnienia, ale to są wspomnienia, którymi
należy żyć. I dobrze, że tymi wspomnieniami żyjecie.
Jeszcze raz serdeczne Bóg zapłać za to, że organizatorom tu na ręce szanownego Pana,
prawda, który tak przewodniczył tej delegacji, to również [niezrozumiałe].
I za to dzisiejsze zgromadzenie.
I myślę, że jak nie co roku, to przynajmniej co jakiś czas
tutaj... - My będziemy wymierać.
Może by młodzież tu miejscowa,
przynajmniej raz w roku zaszła. Bo naprawdę nas jest coraz mniej.
- Jest,
jest piękna myśl.
Dobrze, że Pan ją poruszył.
- My byśmy przyjechali, na teren gimnazjum pogadankę.
Ja chętnie przyjadę.
- Ja bym… Ja porozmawiam. No z tego… Bo tutaj, bo jest tradycją szkół i młodzieży, że takimi grobami
żołnierzy opiekują się. I
tutaj dobrze, że pan to poruszył. - Właśnie w Wojsławicach młodzież podjęła, bo tam...
- Dobrze, że pan to poruszył i myślę, że to jest do przeprowadzenia.
- Tylko nie długo [niezrozumiałe], zwykły szeregowy.
Byłem w tym czasie, normalnie szereg był. Czułem się w obowiązku, prawda.
Mam takie zadanie:
groby. Moja sprawa.
I tam zabudowywać.
Zajmuję się tym. Serdecznie dziękuję panu wójtowi za... - Myślę, że oni gdzieś to da. - Tak, tak. - Robiliśmy w Cycowie. Cyców nas [niezrozumiałe]
że te wiązanki, kwiaty sprzed ołtarzy młodzież [niezrozumiałe].
Usłyszałem, że Kraśnik jest, [niezrozumiałe]. - Stachu.
- Jeszcze raz Bóg zapłać za wspólne spotkanie.
Dużo zdrowia życzę wszystkim, chociaż na cmentarzu się znajdujemy,
ale wszystkim dużo zdrowia życzę,
jak najdłuższych lat. - Ale...
- Nawzajem.
- Na razie to mam jeszcze takie w domu obowiązki. - [niezrozumiałe] Szczęść Boże. - Czesiek, chodź no. Czesiek.
- Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. - Na wieki wieków. Amen. - O, już idzie. (odgłosy w tle)
(muzyka)
- Józef Gajewski, więzień Dachau,
późniejszy pseudonim Kasper, był w naszym oddziale.
On zmarł naturalną śmiercią? - Naturalną.
26 września w '47 roku. - W '47.
(muzyka)
- [niezrozumiałe]
- Proszę bardzo [niezrozumiałe] - [Niezrozumiałe] - Tyle, ile mógłbym [niezrozumiałe] - Nie, nie.
(muzyka)
- Wchodzimy - Ustawić się. - w tej kolejności. Krzyżami Partyzanckimi: Henryk Bienkiewicz, Kazimierz Ignatowicz,
Zenon Samolej, Stanisław Szczepański.
I pośmiertnie: Mieczysław Pasterski,
Rafał Tyrabski. Prosiłbym wszystkich o zajęcie właśnie tu miejsc według kolejności wyczytanych.
A kolegę prezesa
- [niezrozumiałe] koparką, to nie miała wszelkich schodów, to może... O tu byście stanęli do tyłu. Jako tako. - No i pośmiertnie
prosiłbym bardzo rodziny kolegi Tyrabskiego i kolegi Pasterskiego.
Prosiłbym bardzo. A kolegę prezesa...
- Dziękuję. Ku chwale ojczyzny. (brawa) - Kolega Piętniewicz - Ja rok temu dostałem.
- Dekorować. Ku chwale, ja... Przyjemności jeszcze trochę w życiu [niezrozumiałe]. - [Niezrozumiałe] (brawa)
- Kolega Ignatowicz. - Jestem. - [niezrozumiałe] - Nie zapominajmy. Za to nie ma nawet gdzie nawet podwiesić. Proszę, o. [niezrozumiałe]
- [niezrozumiałe] - Program i proszę, przestań się [niezrozumiałe] (brawa)
- Gratuluję Boruty. - Boruty. - Dobrze. Zemsta. - Z tym większą przyjemnością [niezrozumiałe].
- Gratuluję bardzo [niezrozumiałe], zdrowia. [niezrozumiałe] - Szczepański - A znają. - A wiem, wiem bo sam przechodziłem [niezrozumiałe] (brawa)
- Kto jest teraz? Elegancko. - Pan Pirowski. - Pirowski.
Żałuję bardzo, że nie było mi dane szanownemu koledze, jakim był Rafał, ale proszę
serdecznie przyjąć z wielką satysfakcją to, bo naprawdę walczył,
było szkoda. Ale myślę, że to pewna satysfakcja. - Wielka satysfakcja dla mnie i dla całej
rodziny. (brawa) - To z Dębskiego nie ma nikogo? - Nie. - Tu przecież.
- Dlaczego dwie dostałeś? - Nie przyjechałem, żeby [niezrozumiałe] I to jest wszystko. - Proszę Państwa,
jako najmłodszy przedstawiciel rodziny [niezrozumiałe] zmarłego, odznaczonego pośmiertnie
Rafała Drabskiego, chciałbym w imieniu odznaczonych serdecznie podziękować za te
zaszczytne odznaczenia, które są symbolem integracji Narodowych Sił Zbrojnych nie tylko
w czasie ich działań, ale również obecnym,
w obecnej sytuacji. Serdeczne podziękowania i myślę, że to one jeszcze
podtrzymają nas na duchu wewnętrznie. - Wszystkiego najlepszego (brawa)
(odgłosy z tła)
(muzyka)