Deklaracja dostępności Odległość pomiędzy znakami Odległość pomiędzy liniami Zmień kontrast Zwiększ czcionkę Przywróć ustawienia Zmniejsz czcionkę RSS

Witamy na nowej stronie Urzędu Miejskiego w Siedliszczu.                                                Witamy na nowej stronie Urzędu Miejskiego w Siedliszczu.                                               Witamy na nowej stronie Urzędu Miejskiego w Siedliszczu.

Artykuły

Nowe Chojno

31.12.2020

   Wieś usytuowana na skraju subregionu Pagórów Chełmskich, w pobliżu szosy Chełm-Lublin, odległa 6 km na południowy zachód od Siedliszcza. w 1823 roku Antoni Leopold Węgliński, syn Wojciecha, kasztelana chełmskiego, po wykupieni gruntów od Józefa Podhoryńskiego i innych drobnych posiadaczy szlacheckich, założył tu folwark wchodzący w skład dóbr Sie­dliszcza. W miejscu gdzie obecnie wznosi się dwór, była nieduża zagroda szlachecka Karpińskich. W 1856 roku Wojciech Dominik Węgliński, syn Antoniego Leopolda, sprzedał Chojno Nowe Walerianowi Piotrowskiemu. W drodze kupna majątek ten przeszedł w 1870 roku w ręce Romana Dziewickiego.  Wówczas też, w miejscu gdzie stał dworek szlachecki Karpińskich, wzniesiona została niewielka rezydencja z murowanym dworem otoczonym ogrodem i sadem. W roku 1909 folwark kupił Mieczysław Beduszyński, a po jego śmierci (1942 r.) ostatnimi właścicielami Chojna były jego dzieci: Jerzy, Maria, Mieczysław, Zofia i Antoni. Po rozparcelowaniu folwarku, w 1944 r., dwór był użytkowany przez różne zmieniające się instytucje, by w latach 50-tych stać się filią szpitala psychiatrycznego w Abramowicach. W 1965 roku przeprowadzono generalny remont obiektu. W 1981 roku placówka prze­szła pod zarząd Zespolonego Szpitala Wojewódzkiego w Chełmie, nie zmieniając jednak swego profilu specjalistycznego.     Budynek dworu z drugiej połowy XIX wieku, klasycystyczny z elementami eklektycznymi, murowany, parterowy, na rzucie prostokąta z dwoma ryzalitami bocznymi. Przykryty czterospadowym dachem pobitym blachą, frontem zwrócony w kierunku wschodnim. Elewacje asymetryczne. Zwraca uwagę umieszczona od frontu murowana, arkadowa pergola, wkomponowana w bryłę obiektu.   Dwór usytuowany jest w niedużym, liczącym 2,5 ha, parku krajobrazowym z sadzawką w pobliżu, po stronie północnej, na terenie zdziczałego sadu. Przed dworem znajduje się duży owalny gazon obrzeżony pozostało­ściami alei kaszta nowych i żywopłotów. Zwraca uwagę asymetrycznie skomponowane założenie przestrzenne, z osią kompozycyjną przesuniętą w stronę północną. W rezultacie teren parku rozciąga się w kierunku zachodnim i południowym do dworu. Drzewostan parku liczy około 400 gatunków reprezento­wanych przez 19 gatunków. Panują tu przede wszystkim lipy drobnolistne (200 egz.), klony pospolite (50 egz.), graby (45 egz.) i jesiony wyniosłe (30 egz.), zachowała się znaczna ilość drzew okazowych i pomnikowych. Szczególnie cennymi są dęby szypułko we, jeden o obwodzie 470 cm i drugi - 320 cm, a także topola biała o obwodzie 520 cm i klon srebrzysty - 350 cm.   Zespól ogrodowo-dworski w Chojnie No­wym tworzy zwarty masyw wysokiej zieleni, ożywiający płaski, pozbawiony lasów, teren. We wsi znajdują się sklepy spożywcze, szkoła podstawowa, przystanek PKS.

Czytaj dalej

Atrakcje turystyczne

31.12.2020

Ma on wygląd typowy dla średniowiecznych miast. Z naroży czworobocznego placu rynkowego wybiegają ulice z zabudową z końca XIX wieku i początku XX w. Jedno i dwukondygnacyjną. Na południe od rynku, na sztucznie usypanym wzniesieniu, stoi dawna cerkiew murowana z 1904 r. Pierwotna, unicka cerkiew drewniana, fundowana przez Wojciecha Węglińskiego z 1764 r. spłonęła w 1882 r. w kościele na uwagę zasługuje późnobarokowy XVIII-wieczny pounicki obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem.      Na wschód od rynku, w odległości 1 km, przy rozwidleniu dróg do Cycowa i Mogielnicy znajduje się, dawny dwór, obecnie szkoła podstawowa. Późnobarokowy dwór jest typowym przykładem rezydencji zamożnej rodziny ziemiańskiej. Zwrócony frontem na północ, drewniany, otynkowany, konstrukcji zrębowej, na podmurowaniu. Parterowy, z piętrową częścią środkową na rzucie prostokąta. Wnętrze dwutraktowe o układzie symetrycznym, z sienią i salonem na osi. z sieni prowadzą jednobiegowe schody na piętro. W pokojach bocznych późno-klasyczne dwa kominki: dwa stiukowe i jeden żeliwny. W swej pierwotnej postaci dwór składał się z szesnastu izb i tak przetrwał do pierwszej połowy XIX w., kiedy to w wyniku przebudowy ukształtowała się nowa bryła dworu, a także dyspozycja wnętrza. Następną modernizację obiekt przeszedł w 1920 r. Powiększono wtedy powierzchnię użytkową, wznosząc przybudówkę od strony zachodniej. Drugą przybudówkę od strony wschodniej zbudowano w 1960 r. poszerzono dwa okna w elewacji frontowej, rozebrano czterokolunmowy portyk z tarasem, pozostawiając jedynie murowany podest ze schodami. Drzwi na piętrze, wiodące niegdyś na taras, zamieniono na okno. Kolejny etap przekształcania architektury dworu nastąpił w 1962 r. wtedy to piętrowa przybudówka ostatecznie zniekształciła pierwotną bryłę obiektu. Przebudówka jest optycznie znacznie wyższa i nieproporcjonalna kubaturowo w stosunku do korpusu, w wyniku tych bezmyślnych przekształceń zabytek utracił swe dawne walory architektoniczne. Brama wjazdowa od strony północnej, z szerokim przejazdem i dwoma bocznymi furtkami, powstała znacznie później niż dwór, najprawdopodobniej w drugiej połowie XIX w., jednakże nawiązuje stylowo do dworu. Jest ona murowana z cegły, trój przejezdna, o prostym wystroju architektonicznym. Przed dworem od strony północnej elipsoidalny podjazd z gazonem, W jego środku rośnie rozłożysty dąb. Wokół dworu pozostałości ogromnego ogrodu, założonego w latach 1783-1790, z resztkami sadu. Grupy drzew liściastych zachowały się zwłaszcza po obu stronach bramy wjazdowej tworząc szpaler. Inne wyznaczają dziedziniec podjazdowy o wymiarach 40x60 m.    Do dziś obok dworu zachowały się dwa budynki dla służby, jeden z nich zwany był angielską kuchnia. Zachowały się też podworskie piwnice.   W odległości 100 metrów od zespołu dworskiego, przy starym szlaku handlowym prowadzącym przez Mogielnicę i Bezek do Chełma, na dawnym cmentarzu z wojen szwedzkich znajduje się mogiła powstańców z lat 1863-64. Charakterystyczna jest jej forma i położenie. Jest to duży kopiec otoczony podmokłymi łąkami. Jest niewątpliwie tworem rąk ludzkich. Istnieje tradycja, że to zbiorowa mogiła szwedzka zwana kurhanem. Na tym miejscu pogrzebani zostali polegli w czasie powstania styczniowego patrioci polscy. Wdzięczni mieszkańcy Siedliszcza w manifestacyjnym pochodzie z dziesiątej rocznicy odzyskania niepodległości, dnia 11 listopada 1928 r. położyli na szczycie wzgórza pamiątkową 14 płytę.   Wśród rozległych łąk doliny, Mogilanki, które niegdyś były wielkimi mokradłami, tuż za osadą, wznosi się nasyp zwany Zamczyskiem. Od XIV W. Stal tu zamek, o którym legendy przetrwały do naszych czasów. Jedną z nich zamieścił w” swoim zbiorze „Legendy Chełmskie” Longin Jan Okoń. Należy sądzić, że zamek wzniesiony został na miejscu dawnego średniowiecznego grodu (Grodów Czerwieńskich).         Izba pamięci narodowej przy Liceum Ogólnokształcącym w Siedliszczu zorganizowana została w 1966 r. jako pierwsza w powiecie chełmskim. Zgromadzone zostały w niej materiały z przeszłości osady od czasów najdawniejszych aż po współczesne. Eksponowane są tu narzędzia człowieka pierwotnego, znalezione na tym terenie, fotokopie dokumentów historycznych. Wśród nich jest fotokopia dokumentu lokacyjnego z 1760 roku, pamiątki z powstania styczniowego, z roku 1905 i z lat okupacji. Izba Pamięci znajduje się pod stałą i troskliwą opieką młodzieży szkolnej, która zbiera i gromadzi wszelkie materiały z zamiarem opracowania obszernej monografii Siedliszcza i okolic.

Czytaj dalej

Chojeniec

31.12.2020

    Wieś położona 4 km na zachód od Siedlisz­cza nad małą strugą dopływem Mogilanki, w pobliżu szosy Włodawa-Dorohucza. W drugiej połowie XIX w. Wieś i folwark, zwane też Chojęcin należały, do klucza dóbr Siedliszcza, które go dziedzicem był Wojciech Węgliński, kasztelan chełmski, W roku 1787 właścicielem majętności został jego syn, Antoni Leopold Węgliński, a z kolei, w 1821 r. Chojeniec otrzymał na własność i osiadł tu wraz z żoną jego syn, Wojciech Dominik. W tym samym czasie został tu wzniesiony nie­wielki murowany dwór, który dochował się do czasów” nam współczesnych, Wojciech Dominik zginął w powstaniu 1863 r., a fol­wark Chojeniec przyszedł w” spadku wdowie po nim, Emilii z Radwańskich Węglińskiej. Po jej śmierci 1881 roku mają tek odziedzi­czył Stanisław Moraczewski-Trzecieski, by po kilkunastu latach sprzedać go (1894 r.) Edwardowi Przegalińskiemu. Z kolei w 1911 roku folwark Chojeniec nabył Henryk Pora­ziński, który przeprowadził restaurację dworu. Po pierwszej wojnie światowej majątek został zlicytowany za długi. Na resztówce folwarcznej, aż do roku 1945 siedział Józef Sterpejkowicz-Wersocki. Obecnie w budynku podworskim mieści się szkoła podstawowa.   Zabytkowy, z pierwszej polowy XIX wieku dwór, usytuowany jest na nie­dużym wzgórzu dość stromo opadającym w kierunku północnym, wschodnim i południo­wym; z łagodniejszym zboczem od zachodu. Wokół rozciąga się park krajobrazowy o po­wierzchni 4,2 ha, w tym 0,6 ha zajmują dwie sa­dzawki zasilone przez nieduży strumień. Budy­nek dworu parterowy, murowany, wzniesiony na planie prostokąta, z płytkami ryzalitami bocznymi i bardziej wysuniętymi ryzalitami środkowymi w elewacji frontowej i ogrodowej fasada zwrócona na południe, 9-osiowa, z zachowanymi cechami klasycystycznymi. Na osi środkowej znacznie wysunięty 5-boczny ryzalit z otworem drzwiowym i dwoma prostokątnymi otworami okiennymi. W ryzalitach bocznych po dwa otwory okienne zamknięte półkoliści. Okna korpusu głównego prostokątne z podokiennikami wspartymi na dwóch konsolach.     Elewacja środkowa posiada nieduży cokół i profilowany gzyms łączący (nie w pełni zachowany) oraz gzyms kordonowy ograniczający ścianę kolankowa, w której umieszczone są na osiach po dwa nieduże okienka strychowe. Elewacja ogrodowa niemal analogiczna, z tym jednak, że ryzalit środkowy jest prostokątny. Brak jest podziałów pionowych. Obiekt przykryty niskim dachem czterospadowym, nad ryzalitem frontowym - namiotowy, pobity blachą. Pierwotnie dach niewątpliwie był wyższy, gontowy, co w znacznym stopniu podnosiło walor plastyczny budynku, czyniąc jego bryłę bardziej harmonijną w proporcjach. Większość drzewostanu parkowego pochodzi z początku XX w., niemniej jednak, szczególnie w części północno-wschodniej parku przetrwały drzewa starsze, których wiek sięga stu lat i więcej. Są tu lipy, jesiony i graby. W parku rośnie ogółem około 200 drzew należących do 16 gatunków. Wśród nich szereg egzemplarzy pomnikowych o obwodach pni od 130 do 370 cm. Na szczególną uwagę zasługuje wierzba krucha o obwodzie pnia 450 cm, usytuowana w południowo-zachodnim narożniku parku. Okazałym jest kasztanowiec biały o obwodzie pnia 240 cm, a także pomnikowa topola czarna, rosnąca na zachód nim skraju parku. Parkowo-dworski zespól w Chojeńcu stanowi cenny akcent krajobrazowy. Ulokowany na wzniesieniu, ze skupiskiem większych drzew, w okolicy płaskiej, pozbawionej lasów, wśród pól i łąk, wzbogaca w istotny sposób panoramę okolicy. We wsi znajduje się sklep spożywczy, przystanek PKS.

Czytaj dalej

Przyroda

31.12.2020

Walory przyrodnicze Gminy Siedliszcze W 1983 r. południowo-zachodnia część gminy otrzymała status obszaru chronionego krajobrazu, włączając ją tym samym w krajowy system obszarów chronionych. Głównym celem utworzenia Pawłowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, jest oddzielenie dwóch ośrodków przemysłowych: węglowego na północy i cementowego na południu oraz łagodzenie wpływów wywieranych na środowisko przez przemysł. Najcenniejszym elementem środowiska przyrodniczego Gminy Siedliszcze są niewątpliwie pozostałości dawniej rozległych torfowisk, które zachowały się na niewielkich powierzchniach wśród łąk kośnych. Spełniają one funkcje zbiorników małej retencji, charakteryzują się ponadto dużą różnorodnością przyrodniczą i dzięki temu stanowią jeden z najistotniejszych elementów struktury ekologicznej gminy. Z tego powodu obszary te bezwzględnie powinny być chronione przed zmianą sposobu użytkowania np. poprzez uznanie ich za użytki ekologiczne. Do najciekawszych z nich zaliczyć można następujące torfowiska: o pow. 197 ha, położone wzdłuż Mokrego Rowu, przy południowo-zachodniej granicy gminy, w obrębie Pawłowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, o pow. 109 ha, tzw. "Bondarówka" położone w rejonie wsi Chojeniec, o pow. 59 ha, tzw. "Dębowce" położone w rejonie wsi Majdan Zahorodyński, o pow. 72 ha tzw. "Mogielniea" o pow. 33 ha, tzw. "Bezek" Na torfowiskach tych stwierdzono występowanie wielu rzadkich i chronionych gatunków ptaków, w tym wpisanego do Poleskiej Czerwonej Księgi Zwierząt - błotniaka łąkowego oraz błotniaka stawowego, dziwonie, podróżniczka, rycyka, derkacza. Na łąkach w pobliżu Majdanu Zahorodyńskiego występuje również bocian czarny. Podmokłe torfowiska są również biotopem licznych gatunków płazów i gadów, zwierząt będących sprzymierzeńcami rolników w walce ze szkodnikami upraw polowych. Swoje stanowiska ma tu kolejny zagrożony wyginięciem gatunek - żółw błotny. Na torfowiskach rośnie wiele gatunków roślin objętych ochroną prawną, m.in. grążel żółty, grzybień biały, gniadosz królewski, goryczka wąskolistna i goździk pyszny. Zabytki Elementem krajobrazu kulturowego są między innymi parki podworskie. Na terenie Gminy Siedliszcze jest ich osiem. Najcenniejsze z nich wpisane są do rejestru zabytków. Tak wysoki status ochrony nadano aż pięciu obiektom: zespołowi dworsko-parkowemu z XIX w. w Chojeńcu, zespołowi dworsko-parkowemu z XIX w. w Nowym Chojnie, zespołowi dworsko-parkowemu z XVIII w. w Kuliku, ogrodowi folwarcznemu z XVI w. w Mogielnicy, zespołowi dworsko-parkowemu z XVIII w. w Siedliszczu. Na terenie gminy uznano za pomniki przyrody 13 drzew (10 pojedynczych i jedna grupa drzew), w tym: 6 jesionów wyniosłych o obwodach od 235 do 328 cm, 3 klony zwyczajne o obwodach od 250 do 280 cm, 2 dęby szypułkowe o obwodach 330 i 480 cm, 2 dęby drobnolistne o obwodach 340 i 375 cm. Drzewa te rosną na terenie parków w Kuliku i Nowym Chojnie.

Czytaj dalej

Siedliskie czwartki

31.12.2020

Miejskie targowisko w Siedliszczu czynne jest w każdy czwartek, z wyłączeniem dni świątecznych. Dzień targowy w Siedliszczu ma swoją długoletnią tradycję i wiążą się z nim ważne wydarzenia historyczne. Wojciech Józef Węgleński 16 stycznia 1758 roku nabył dobra Siedliskie od Wacława Rzewuskiego, w ich skład weszła także Wola Korybutowa, Janowica, Majdan Zahorodyński. Cały kompleks nabył za kwotę 110 000 tysięcy złotych polskich. W dwa lata po nabyciu dóbr kasztelan chełmski, starosta buski, Wojciech Józef Węgleński otrzymał od króla Augusta III Sasa przywilej na lokacje miasta na prawie magdeburskim na gruntach wsi Siedliszcze. Akt ten został wystawiony 26 marca 1760 roku, rozpoczyna on niedługi okres w historii Siedliszcza, kiedy posiadało ono status miasteczka. Lokacja ta przypada na okres intensywnej odbudowy sieci miejskiej po zniszczeniach wojennych połowy XVII i początkach XVIIII wieku. Można sądzić, że decyzja o lokacji nowego miasteczka miała pewne podstawy ze względu na dość dogodne położenie Siedliszcza na trasie z Chełma do Łęcznej i Lublina, z którym krzyżował się szlak o mniejszym znaczeniu- z Rejowca, przez Pawłów, do Cycowa. Rokowało to nadzieje na rozwinięcie się ośrodka o charakterze rzemieślniczo- handlowym czy rolniczym z możliwością wymiany towarowej o zasięgu lokalnym. Pozwolenie na lokację miasteczka, jak napisane jest w akcie królewskim, otrzymuje Wojciech Węgleński za znaczne zasługi dla Rzeczypospolitej, odważne przeciwstawienie się wrogowi i wierność królowi. Powołanie do życia miasteczka w pobliżu funkcjonującej rezydencji było korzystną zmianą. Szczególnie istotnym było tu ustanowienie jarmarków. Często miasta szlacheckie tym tylko różniły się od wsi, że posiadały przywileje na odbywanie targów i jarmarków. Królewski akt lokacyjny zezwalał dziedzicowi na założenie miasteczka na kształt innych w Koronie miast i zachęcał do sprowadzenia mieszczan, kupców, handlarzy, rzemieślników i wszystkich innych ludzi oraz zezwalał na skład i sprzedawanie wszelakiego rodzaju towarów. W tym celu zostały ustanowione targi tygodniowe mające odbywać się w niedziele oraz cztery jarmarki w ciągu roku. Osiedlający się obywatele mieli być zwolnieni od podatków na rzecz króla przez okres dwudziestu lat. W 1763 roku wystawiony został akt lokacyjny wydany przez właściciela konstytuującego się miasteczka. Jak każdy tego typu dokument stanowi podstawę organizacji nowej jednostki. W akcie tym dość dużo miejsca poświęca się Żydom z wyraźnym celem zachęcenia ich do osiedlenia się w Siedliszczu. Wszyscy osiedlający się obywatele mieli być zwolnieniu na 7 lat od wszelkich podatków na rzecz dworu, dostawali dostęp do wolnego wyrębu w lasach na czas budowy. Po zakończeniu okresu wolnizny każdy z mieszkańców miał opłacać jedynie czynsz od placu i domostwa po 20 groszy, bez żadnych innych powinności. Ponadto w dokumencie zostały określone inne opłaty m. in. od kramu, spustu wódki, piwa, miody, wina itp. Obecnie na rynku w Siedliszczu zaopatrują się nie tylko mieszkańcy gminy, targowisko regularnie odwiedzają wczasowicze przebywający sezonowo w Majdanie Zahorodyńskim i okolicznych miejscowościach, turyści oraz mieszkańcy sąsiednich gmin: Rejowców, Cycowa, Puchaczowa a nawet Chełma. Jarmark czwartkowy stał się nie tylko miejscem zakupu czy sprzedaży towarów. To również miejsce spotkań towarzyskich, wymiany informacji, miejsce specyficzne, zabarwione odwieczną tradycją i niepowtarzalną atmosferą.   Żródło: J. Kus, Dwa dokumenty do dziejów Siedliszcza. Przywilej lokacyjny z 1760 roku i inwentarz z 1782 roku, RCh, t. 1, 1995, s. 335-338. Tamże, s. 335-338.

Czytaj dalej

Turystyka

31.12.2020

Gospodarstwo Agroturystyczne "Kraina Jeleni" Oddajemy do Państwa dyspozycji 2 całoroczne apartamenty. Nasza oferta skierowana jest do małżeństw z dziećmi oraz ludzi uciekających od miejskiego zgiełku. Kraina Jeleni znajduje się 500 metrów od zalewu rekreacyjnego. Dane adresowe: Barbara Jeleń Agroturystyka Kraina Jeleni Majdan Zahorodyński 14 22-130 Siedliszcze Tel. 513 689 611 509 222 380 {galeria}{/galeria}     Pokoje do wynajęcia w Świetlicy Wiejskiej w Majdanie Zahorodyńskim Oferujemy Państwu 3 pokoje 2-osobowe z łazienkami i pełnym dostępem do kuchni (gaz, lodówka, naczynia) oraz możliwością bezpłatnego parkowania auta. Ceny noclegów do negocjacji. Świetlica mieści się w malowniczej miejscowości Majdan Zahorodyński w sąsiedztwie dużego zbiornika wodnego oraz pięknej przyrody –obszary Natura 2000. Kontakt telefoniczny: 785 333 450   {galeria} {/galeria}

Czytaj dalej

Może Ciebie zainteresować